Wyobraźcie sobie, że stoicie na moście po drugiej stronie barierek i ledwo macie gdzie postawić stopy. Pod wami jest szumiąca woda, bezwiednie ją obserwujecie. Wasze oczy są puste, widocznie panuje w was zbyt dużo emocji, by je jakkolwiek wyrazić. Możliwe, że wasza twarz ukazuje obłęd. Wystarczy jeden mocniejszy podmuch wiatru, byście stracili równowagę i runęli w ciemną toń morza.

O czym byście myśleli? O swoich rodzinach? Najbliższych? O tym, czy ludzie, których za sobą zostawicie będą choćby o was myśleli? Czy przejmą się tym, że znikniecie? Będziecie żałować, że ich zostawiacie? Będziecie mieli wątpliwości? A może ulgę, że w końcu się z nimi rozstaniecie? Będziecie wspominali wszystkie wasze dobre momenty życia? Czy też te złe? Lub też o tym, jak długo będzie was bolało?